Κάρπαθος: «Σούστα, θυμάρι και ηχηρά ανταμώματα»
Aπό τη Φωτεινή Λαμπρίδη – Επιμέλεια: Όλγα Χαραμή
Το Μεσοχώρι, χτισμένο σε ύψωμα, ξεχωρίζει για τη θέα του. (Φωτογραφία: © ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΦΟΣ)
ΕΤΙΚΕΤΕΣ:Κάρπαθος

* H Φωτεινή Λαμπρίδη είναι δημοσιογράφος του ενημερωτικού site TVXS, στιχουργός και ραδιοφωνική παραγωγός.
Κάρπαθος είναι η απέραντη θάλασσα με «πλάτη» τα ψηλά απόκρημνα βουνά. Είναι τα νερά στις δεκάδες παραλίες της, τα πράσινα στα Άπελλα, τα μπλε στον Λευκό, τα γαλανά στον Αφιάρτη. Κάρπαθος είναι ένα «δροσάερο», απαλό και διαρκές, στην πλάτη και στο πρόσωπό μας. Είναι οι άνθρωποι που ψάχνουν το πρωί σε ποια κορφή κάθισε το μπονεντινό σύννεφο περπατώντας αργά, με το βλέμμα μακριά.

Κάρπαθος είναι να χορεύεις σούστα και πάνω χορό έως τα ξημερώματα στα πανηγύρια, πατώντας πότε ελαφρά πότε βαριά τα πόδια στη γη, ώσπου να υψωθείς στον χώρο του Διονύσου. Κάρπαθος είναι να ξαφνιάζεσαι που μετά από κάθε στροφή αντικρίζεις ένα διαφορετικό τοπίο, είναι η μυρωδιά του θυμαριού και του φούρνου που ετοιμάζει κρεμμυδόψωμα, κρεμμυδοκουλούρες και σουσαμένια κουλούρια με κύμινο.

Η παραλία Άπελλα. (Φωτογραφία: © ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΦΟΣ)

Κάρπαθος είναι η παραλία του Αγίου Νικολάου Αρκάσας, με θέα στην Κάσο, την ώρα που ο ήλιος χάνεται στο Παλιόκαστρο, εκεί όπου κάποτε γινόταν το μεγαλύτερο σκλαβοπάζαρο της Μεσογείου. Είναι οι γυναίκες που μιλούν κελαηδιστά και νιώθουν όλα τα παιδιά του χωριού παιδιά τους και στήνουν φάρσες στη μέση της πλατείας.

Κάρπαθος είναι να σου λέει ιστορίες ο Γιάννης ο ψαράς στο Φοινίκι, για τα dollars που αρνήθηκε προκειμένου να ξυπνάει κάθε πρωί στον ευλογημένο τόπο του. Είναι η αμερικανική προφορά των ομογενών που κάθε καλοκαίρι έρχονται με τη φόρα της λαχτάρας και φεύγουν με τη μελαγχολία. Κάρπαθος είναι ζόρικοι αποχωρισμοί και ηχηρά ανταμώματα. Κάρπαθος είναι οι δυνατές, απόκοσμες γυναίκες της Ολύμπου, εκεί όπου σύμφωνα με τον μύθο φυγαδεύτηκαν οι θεοί του Ολύμπου κάποτε και πέρασε ένα μεγάλο μέρος της ζωής του ο Προμηθέας. Είναι οι μελλόνυμφες με τις βαριές κολαΐνες στον λαιμό (φλουριά) και οι μικροπαντρεμένες που μοιάζουν συνομήλικες με τις μάνες τους.

Γλέντι στην Όλυμπο τον Δεκαπενταύγουστο. (Φωτογραφία: © ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΑΦΟΣ)

Κάρπαθος είναι να μην τελειώνει το καθιστό γλέντι καθώς αυτοσχεδιάζουμε, αγαπιόμαστε, κονταροχτυπιόμαστε με τις μαντινάδες που απευθύνουμε ο ένας στον άλλον. Μια τέχνη που σε στέλνει στον Θεό και μετά παίρνει ο άνεμος τα λόγια, τις δοξαριές της λύρας και τα αρπίσματα του λαούτου. Κάρπαθος είναι να συνδιαλέγεσαι τραγουδιστά, μια τέχνη που έρχεται από τα βάθη των αιώνων.  Κάρπαθος είναι το κόκκινο κρασί του Όθους στο πανηγύρι του Αγίου Παντελεήμονα και τα φιλέματα τη μέρα της Παναγίας στις Μενετές και στις Πυλές. Είναι η σιωπή του Μεσοχωρίου το ηλιοβασίλεμα και οι γυναίκες στη ρούγα που σου λένε «καλώς την κόρη» με σιγανή φωνή, για να μη διαταράξουν την ησυχία της ιερής ώρας.

Κάρπαθος είναι το πανηγύρι του Αϊ-Γιάννη στη Βουργούντα, στο εκκλησάκι που στεγάζει μια σπηλιά σχεδόν κάτω από τη στάθμη της θάλασσας. Είναι η μυσταγωγία των τραγουδιών της τάβλας και ο ήλιος που ανατέλλει πριν τελειώσει ο χορός. Κάρπαθος είναι η επιμονή των ανθρώπων της να επιστρέφουν στο παράξενο σύμπαν μιας γης νοτιοανατολικά του χάρτη. Είναι η κούπα η μονοπασιά, η μέθη και η δωρικότητα σε εναγκαλισμό. Κάρπαθος είναι ένα κοφτό γλωσσικό ιδίωμα που λαχταράς να ξαναμιλήσεις και να ακούσεις, με τα χωρατά και την αυθόρμητη ποιητικότητα του απλού. Κάρπαθος είναι ο ανήσυχος τόπος που ή τον ερωτεύεσαι ή δεν ξαναπατάς. Δεν είναι ο τόπος που απλώς θα συμπαθήσεις.

Πηγή : http://www.kathimerini.gr